Rêverie - seasonal letters

Nu het voorjaar overgaat in de zomer, is het een mooi moment om terug te blikken en vooruit te kijken.

reizen begint met wat je thuis laat én nieuws over la fermette

2025 begon behoorlijk straf, er draaiden hier al wat wielen af

Altijd maar meer

Tijd vliegt. Het is al 7 jaar geleden, toen we begonnen aan ons levenswerk: De renovatie van een verlaten en vervallen gehuchtje in Frankrijk. We zouden het drukke stadsleven en onze gejaagde carrières achter laten en het langzamer gaan doen.

Maar eerlijk. Dat is gemakkelijker gezegd dan gedaan.

Nog op zoek naar de uit-knop deze zomer?

Toen we de sleutels van ons gehuchtje in handen kregen, nu 7 jaar geleden, vonden we hier en daar persoonlijke spullen van vorige bewoners, waaronder veel handgeschreven brieven. Sommige bijna 100 jaar oud.

Goh, ben ik de enige die vanochtend opeens besefte dat na deze week het eerste kwartaal van 2024 voorbij is? Een vierde van het nieuwe jaar, opgebruikt.

Het is een paradox. Hoe trager wij proberen te leven en hoe meer ik moeite doe om niet mee te doen aan de snelheid waarmee het leven opgelegd wordt, hoe sneller de tijd voorbij raast. En dan bekruipt me dat vervelende gevoel dat ik wéér achterop hink.

Gisteren mochten de nette kleren nog een keertje uit de kast. We waren uitgenodigd voor een studiedag over duurzaam toerisme. Tegen de middag had ik alweer mijn werkplunje aan. Wat er gebeurde, vertel ik je graag.

Terug in Frankrijk

De feestdagen brachten we door met familie en vrienden, her en der. Maar sinds begin deze week zijn we weer op Rêve, in Frankrijk dus.

Doorgaans zijn de winters hier iets zachter, maar deze week niet. Opgeladen en met veel zin om er weer in te vliegen, werden we getrakteerd op een dik pak sneeuw. De planning om de moestuin tegen eind van de week van nieuwe paden, hekken en bedden te voorzien valt daarmee in het water, tis te zeggen, sneeuw.